El trio amb piano, malgrat la seva combinació tímbrica no homogènia, es va consolidar com un gènere camerístic fonamental. Va evolucionar des d’una concepció inicial com a sonata per a piano amb acompanyament fins a esdevenir una forma igualitària gràcies, sobretot, a l’aportació de Haydn. Aquest va dotar el piano d’un paper concertant, com es mostra en el seu popular Trio en sol major amb el seu final “Rondò all’Ongarese”. Mozart hi va aportar la seva inigualable lluentor melòdica i inventiva, mentre que Beethoven el va transformar amb una escriptura més simfònica i dramàtica, com demostra el seu innovador Trio en do menor, op. 1 núm. 3. Aquest programa recorre els orígens i el primer apogeu d’un gènere que va redefinir el diàleg entre el piano i els instruments d’arc.
El trío con piano, a pesar de su combinación tímbrica no homogénea, se consolidó como un género camerístico fundamental. Evolucionó desde una concepción inicial como sonata para piano con acompañamiento hasta convertirse en una forma igualitaria gracias, sobre todo, a la aportación de Haydn. Este dotó al piano de un papel concertante, como se muestra en su popular Trío en sol mayor con su final “Rondó all’Ongarese”. Mozart aportó su inigualable brillo melódico e inventiva, mientras que Beethoven lo transformó con una escritura más sinfónica y dramática, como demuestra su innovador Trío en do menor, op. 1 núm. 3. Este programa recorre los orígenes y el primer apogeo de un género que redefinió el diálogo entre el piano y los instrumentos de arco.
The piano trio, despite its non-homogeneous timbral combination, established itself as a fundamental chamber genre. It evolved from an initial conception as a piano sonata with accompaniment into an egalitarian form thanks, above all, to the contribution of Haydn. He endowed the piano with a concertante role, as demonstrated in his popular Trio in G major with its “Rondo all’Ongarese” finale. Mozart contributed his unparalleled melodic brilliance and inventiveness, while Beethoven transformed it with a more symphonic and dramatic writing, as shown in his innovative Trio in C minor, Op. 1 No. 3. This programme traces the origins and first flourishing of a genre that redefined the dialogue between the piano and string instruments.
Le trio avec piano, malgré sa combinaison timbrique non homogène, s’est affirmé comme un genre fondamental de musique de chambre. Il est passé d’une conception initiale de sonate pour piano avec accompagnement à une forme égalitaire grâce, surtout, à l’apport de Haydn. Ce dernier a conféré au piano un rôle concertant, comme en témoigne son populaire Trio en sol majeur et son final « Rondo all’Ongarese ». Mozart y a apporté son éclat mélodique et son inventivité inégalés, tandis que Beethoven l’a transformé par une écriture plus symphonique et dramatique, à l’image de son novateur Trio en ut mineur, op. 1 n. 3. Ce programme retrace les origines et le premier essor d’un genre qui a redéfini le dialogue entre le piano et les instruments à cordes.
Harmonia Trio
Massimo Gatti, violí
Paolo Manfrin, violoncel
Ilaria Costantino, piano
Programa
W. A. Mozart (1756-1791)
Trio n. 7 en sol major K.564
Allegro
Tema amb variacions: Andante
Allegretto
F. J. Haydn (1732-1809)
Trio n. 39 en sol major Hob.XV/25
Andante
Poco adagio, cantabile
Presto
Rondò all’hungherese
L. van Beethoven (1770-1827)
Trio n. 3 en do menor op. 1
Allegro con brio
Andante cantabile con variazioni
Menuetto. Quasi allegro
Finale. Prestissimo